logo2skalow

SCARPA3

Grivel-MB nero su giallo

julboskal

holux resize

fen RESIZE

Podziel się

FacebookMySpaceTwitterGoogle BookmarksLinkedinRSS Feed
Grzegorz Gawlik

Grzegorz Gawlik

Islandia stoi wodospadami, są ich tysiące. Które warto zobaczyć? Odpowiedzieć na to pytanie pomoże artykuł, który znajduje się: TUTAJ.
  • Na zdjęciach:
  • 1) Gulfoss
  • 2) Seljalandsfoss
  • 3) Skógafoss
  • 4) Fagrifoss
  • 5) Svartifoss
  • 6) Dettifoss
  • 7) Selfoss
  • 8) Hafragilsfoss
  • 9) Goðafoss
  • 10) Hraunfossar
  • 11) Barnafoss
  • 12-13) Öxarárfoss

Dla osób które jadą pierwszy raz w Himalaje Nepalu, często jedyny, to jest odwieczne pytanie: czy trekking pod Everest czy wokół Annapurny. Większość turystów chce bowiem odbyć jeden z nich. Który wybrać? To zależy od tego, co nas bardziej interesuje i jak z naszym zdrowiem.

Kiedy pojechać? Są dwa sezony: wiosenny (przedmonsunowy) i jesienny (pomonsunowy). Jeżeli chodzi o miesiące, to najpewniejsza pogoda jest w kwietniu i maju oraz w październiku i listopadzie. Przy czym jesienny sezon uchodzi za bardziej stabilny pogodowo, z większą przejrzystością powietrza i mniejszym ryzykiem, że duża ilość śniegu utrudni wędrówkę (zazwyczaj w ogóle tego śniegu nie ma).

Trekking wokół Annapurny  (Annapurna Circuit)

Najpopularniejszy w Nepalu. Czas trwania: zazwyczaj około 15 dni – taką wersję najczęściej oferują firmy trekkingowe, ale nie trzeba z nich korzystać, chociaż niemal wszyscy korzystają. Wszystko zależy od wybranej trasy i naszej kondycji oraz warunków atmosferycznych, które w sezonie są dosyć stabilne czyli dobre. Jeżeli będziemy dysponowali liczbą dni 21, to na spokojnie przejdziemy trasę w jednym z dłuższych wariantów. Gdy mamy bardzo mało czasu – około 10 dni – możemy ostro skrócić trekking, kończąc w Jomsom, skąd samolotem polecimy do Pokhary (o ile nie będzie zbyt silnego wiatru).

Dla kogo to trekking? Dla tych co z różnych powodów (np. zdrowotnych czy kondycyjnych) chcą jak najkrócej przebywać na dużych wysokościach. Na trasie jest tylko jeden wysokogórski punkt: przełęcz Thorung La (5416m n.p.m., oddziela Purkung Himal od Muktinath Himal). Większość trekkingu odbywa się na wysokościach poniżej 3000m n.p.m., są fragmenty poniżej 1000m n.p.m. Trasa wzdłuż trekkingu jest bardzo łatwa i dosyć płaska, mocno zabudowana. Infrastruktura jak na Nepal jest dobra, część trekkingu można pokonać samochodem terenowym (istnieje nawet publiczny transport), a do/z Jomson można się dostać samolotem z Pokhary. Jako że trasa jest nisko położona, to na wielu odcinkach jest ciepło, nawet towarzyszy las subtropikalny. Minusem jest to, że droga biegnie nisko, a więc daleko od zlodowaconych szczytów i jest dosyć monotonna, żeby nie powiedzieć nudna, zwłaszcza w dolinie rzeki Kali Gandaki. Poradzi z nią sobie przeciętnie zdrowy człowiek, przeciętnie sprawny i nawet w zaawansowanym wieku. Trekking wokół Annapurny powinien być też tańszy od tego w rejon Everestu, gdyż można do początku ścieżki dojechać autobusem. Ponadto jest bardziej dostępny, w bardziej zaludnionym rejonie oraz przebiega na niższych wysokościach. Oczywiście praktycznie wszyscy podróżują z przewodnikiem i tragarzami, którzy noszą ekwipunek turystów.

Osobiście uważam, że jeżeli ktoś lubi bliskie obcowanie z górami wysokimi, to jest dużo mniej atrakcyjny niż trekking w rejon Everestu.

Krańcowe punkty. Początek wędrówki następuje zazwyczaj w Bahundanda na wysokości około 1310m n.p.m. lub trochę wcześniej w Nagdi ok. 930m n.p.m. albo Besisahar 830m n.p.m. Kończy zazwyczaj w Beni na ok. 830m n.p.m. lub w  Nayapul ok. 1050-1070m. Gdy start na trekking następuje z pobliskiej Pokhary już pierwszego dnia jest dość czasu, by ruszyć na szlak, jeżeli z Katmandu, to wyrusza się na niego po noclegu w „miejscowości startowej”. Mimo że trasę można odbyć w obu kierunkach, to praktycznie wszyscy ją pokonują tak jak przed chwilą napisałem.

Szlak ten, to tak naprawdę ruchliwa nieoznakowana ścieżka, posiada kilka odgałęzień i wariantów. Część biegnie równoległe i w niewielkiej odległości od nazwijmy głównej trasy, ale część zupełnie inaczej. Przede wszystkim warto wspomnieć o końcowym odcinku. Tutaj mamy do wyboru kilka różnych tras, ale dwie są dominujące. Dzięki wybudowaniu drogi jezdnej do Beni duża część uczestników trekkingu właśnie tutaj kończy wędrówkę, oszczędzając czas i nogi, ale tracąc jedną z największych atrakcji. Mianowicie punkt widokowy Poon Hill (3193m n.p.m., z wieżą widokową 3210m n.p.m.). Oferuje on fantastyczną panoramę na Dhaulagiri I 8167m n.p.m., Tukuche Peak 6920m n.p.m., Annapurnę Południową 7219m n.p.m. i częściowo na Annapurnę I 8091m n.p.m. Wymaga jednak wysiłku. Za Tatopani na ok. 1150m n.p.m., droga się rozwidla i albo zejdziemy do Beni albo czeka nas długa wędrówka do góry, do wioski Ghorepani (2875 m n.p.m.), skąd wychodzi się o świcie aby podziwiać widok z Poon Hill otoczonego lasem rododendronowym. Jeżeli z Tatopani do Beni bez przeszkód dostaniemy się w jeden dzień, to już dojście przez Poon Hill do Nayapul wymaga dwóch dni intensywnego marszu, a wielu potrzebuje 3-4-ch dni. Z Ghoreapni jeżeli mamy siły i czas można odbić na trasę do Sanktuarium Annapurny (Annapurna Base Camp – South, ok. 4100m n.p.m.), która chociaż krótka, to najczęściej realizowana jest jako odrębny trekking (Annapurna to pierwszy w historii zdobyty 8-tysięcznik, w roku 1950r. przez Francuzów: Herzoga i Lachenala, od strony północnej).

Przebieg trasy. Od strony Besisahar trasa powoli i monotonnie pnie się do góry. Powyżej 3000m możemy odbić w prawo i zdobyć trekkingowy szczyt Pisang 6091m n.p.m. lub odbić w lewo w rejon jeziora Tilicho 4920m n.p.m., gdzie okoliczne ścieżki prowadzą na wysokościach do około 5500m n.p.m. Do Tilicho możemy dotrzeć też od drugiej strony trekkingu, od Jomsom. Gdy znajdziemy się na wysokości 4000m mamy kilka opcji pokonania przełęczy Thorung La. Bardzo sprawni mogą z tej wysokości w jeden dzień wejść na przełęcz (5416m n.p.m.) i zejść do wiosek w dolinie po drugiej stronie, poniżej 4000m n.p.m. (np. Ranipauwa, Jharkot czy Kagbeni). Większość uczestników trekkingu nie da jednak rady w jeden dzień pokonać tej trasy, stąd ten problem rozwiązuje się na kilka sposobów. A pokonywanie Thorung La rozbija się na 2-3 dni. Można zrobić podejście aklimatyzacyjne, zejść i ruszyć dopiero na przełęcz. Można bez aklimatyzacji, dojść np. do Thorung Phedi na ok. 4450m, przenocować, przejść przełęcz i zejść na przykład do Kagbeni (2800m n.p.m.). Na samej Thorung La, w sezonie, można kupić gorącą herbatę i nie dotknąć na ścieżce śniegu – zwłaszcza jesienią – bo go nie będzie. Istnieje też możliwość wejścia na trekkingowe 6-tysięczniki znajdujące się po obu stronach przełęczy (Yakawakan 6481m n.p.m., Khatung Kang 6384m n.p.m., Shya Gang 6032m n.p.m.). Przy czym nawet na tzw. szczytach trekkingowych są elementy wspinaczki lodowcowej i duża ekspozycja, tylko że zdobywa się je szybko. Po drugiej stronie Thorung La, znajduje się słynne sanktuarium Muktinath (3770m n.p.m.) koło wioski Ranipauwa. Jest to święte miejsce dla hinduizmu i buddyzmu, a w jednej ze świątyń pali się wieczny płomień dzięki naturalnemu ujściu gazu z wnętrza ziemi. Ognik jest jednak bardzo niewielki a w świątyni nie można robić zdjęć. Okolice Muktinath oferują efektowne panoramy na dystrykt Mustang, Tybet i Dhaulagiri I.

Gdy kilometr niżej miniemy Kagbeni, trasa robi się bardzo płaska i biegnie wzdłuż doliny rzeki Kali Gandaki. Jej dolina jest reklamowana jako najgłębsza dolina świata pomiędzy 8-tysięcznikami: Annapurną I (8091m n.p.m.) i Dhaulagiri I (8167m n.p.m.). W dolnym biegu jest wykorzystywana do najsłynniejszych w Nepalu raftingów.

Chociaż trekking nazywa się wokół Annapurny, to główny wierzchołek Annapurny jest słabo widoczny z trasy, dużo lepsze widoki są na inne fragmenty okolic Annapurny i na Dhaulagiri. Część turystów kończy wędrówkę w Jomsom, lecąc z miejscowego lotniska do Pokhary. Odcinek z Jomsom (2700m n.p.m.) do okolic Ghasy (2010m n.p.m.) jest długi, bardzo płaski i monotonny, zaś dolina szeroka (można go pokonać samochodem). Z Ghasy trasa żwawo schodzi w dół do termalnych źródeł w Tatopani (1200m n.p.m.) - należy zachować w tym miejscu szczególną ostrożność ze względu na ryzyko osuwisk zboczy - skąd dostaniemy się do drogi w Beni albo przez Ghorepani i Poon Hill do Birethanti i Nayapul.

Link do felietonu pt. Dlaczego doszło do tragedii w Himalajach w rejonie Annapurny (w rejonie Thorung La w październiku 2014 roku) znajduje się: TUTAJ.

●Trekking wokół Annapurny – MAPA:

annapurna

Trekking do Everest BC i na punkt widokowy Kala Pattar

Ciężko powiedzieć, który trekking jest popularniejszy. Czy pod Everest czy wokół Annapurny. Na ten drugi ze względu na łatwą dostępność rusza więcej osób, zaś ten pierwszy jest trochę bardziej wymagający. Czas trwania: zazwyczaj około 14dni w wersji najbardziej klasycznej, chociaż na upartego można i w 10dni.  Jeżeli chcemy zrobić to na dużym luzie, z odbiciami w boczne doliny, to bez problemów spożytkujemy 21-28dni. Prawie każdy turysta korzysta ze zorganizowanych wyjazdów, z przewodnikiem, tragarzami(albo jakami zamiast nich), chociaż możliwy jest trekking indywidualny. To przede wszystkim w rejonie Mount Everestu (Solu Khumbu i Khumbu Himal) żyje słynna grupa etniczna Szerpów. Pisałem o niej TUTAJ.

Dla kogo ten trekking? Dla osób, które chcą zobaczyć najwyższe góry świata z bardzo bliska. Nie przeszkadzają im surowe himalajskie pustkowia. Mają przyzwoitą kondycję i poradzą sobie z dłuższym przebywaniem na wysokościach przekraczających 4-5 tys. m n.p.m. Przy czym należy wspomnieć, że większość osób poradzi sobie, organizm podoła takiemu wyzwaniu, a sama trasa jest bardzo łatwa. Warto jednak zadbać o konsultację lekarską, a osoby przewlekle chore muszą to zrobić dla własnego bezpieczeństwa. Przeciwwskazaniem do wyjazdu w góry wysokie są między innymi choroby układu krążenia z nadciśnieniem na czele, choroby serca, chorzy na cukrzycę także muszą bardzo uważać.

Dzienna wędrówka przy klasycznym pokonywaniu trasy wynosi około 5-8 godzin (podobnie zresztą jak na trekkingu wokół Annapurny). Trekking pod Everest przebiega przez dużą część na wysokościach powyżej 4000m, a najwyższy nocleg jest możliwy na ok. 5150m n.p.m. Co za tym idzie, jest nie tylko ciężej, ale i chłodniej niż w rejonie Annapurny. Ze względu, że praktycznie wszyscy wyruszają z Lukli, do której trzeba dolecieć, a trekking jest w mniej dostępnym rejonie Himalajów oraz przebiega na dużych wysokościach, ceny są wyższe niż w rejonie Annapurny. Obecność najwyższej góry świata, Mount Everestu (8848m n.p.m.), nie jest tu bez znaczenia. W Nepalu mówią na nią Sagarmatha a w chińskim Tybecie – Czomolungma. Infrastruktura wzdłuż trekkingu jest rozbudowana i na dobrym poziomie, jak na nepalskie warunki, ale uboższa niż w rejonie Annapurny.

Krańcowe punkty. Dzisiaj wszyscy stratują z Lukli (ok. 2850m n.p.m.), do której dolatują niewielkimi samolotami z Katmandu. Lot trwa jakieś 30-40 minut (starty od wczesnego rana do południa). Lotnisko w Lukli uchodzi za jedno z najniebezpieczniejszych na świecie. Wąska droga startowa, bez systemów naprowadzających, biegnąca  pod górę, wkoło skały, domy, wysokie szczyty, czasami wietrzna i mglista pogoda. I pogoń Nepalczyków za pieniędzmi a turystów za jak najszybszym dotarciem na miejsce, bo nie mają więcej urlopu albo za dużo pieniędzy. To skutkuje od czasu do czasu katastrofą lotniczą. Piloci wbrew rozsądkowi nawet podczas bardzo złych warunków próbują lądować, co nie zawsze im się udaje, wtedy media informują o śmierci ponad 20 turystów. Zdarzające się załamania pogody powodują zamknięcie lotniska i konieczność czekania nawet kilku dni na poprawę. Alternatywą jest wynajęcie droższego helikoptera, które mogą latać w trudniejszych warunkach.

Zanim powstało lotnisko w Lukli, alpiniści i trekkersi dojeżdżali z Katmandu autobusem/samochodami do Jiri (ok. 1900m n.p.m., dzień jazdy), skąd pofalowanym terenem pieszo przez 3-7 dni wędrowali do okolic Lukli (w dół 2-4dni) – czas przejścia zależy od kondycji i dziennej liczby godzin poświęconej na wędrówkę. Przy czym Luklę większość zmierzających z Jiri pomijała, przechodząc ścieżką poniżej. W pobliskim Chheplung (2660m n.p.m.) – obie ścieżki – z Jiri i Lukli – łączą się w jedną, prowadzącą ku Phakding i Namche Bazar.   

Obecnie prawie nikt z tej trasy nie korzysta, poza tragarzami noszącymi towary do sklepików i prymitywnych hotelików w rejonie Everestu (to tańsze niż droga lotnicza). Tylko nieliczne firmy organizują trekkingi z Jiri, ale powrót jest samolotem z Lukli do Katmandu. Może to się jednak zmienić, gdyż ceny lotu do Lukli są już tak wysokie, że coraz więcej turystów rozważa pieszą wędrówkę, zwłaszcza ci o dysponują znaczną ilością czasu. Teoretycznie alternatywnym rozwiązaniem w stosunku do lotu do Lukli i dojazdu do Jiri, może być dojazd bardzo lokalnymi drogami do Salleri (ok. 2440m n.p.m.), skąd dojście do Lukli zajmie mniej czasu niż z Jiri.

Trekking kończy się na punkcie widokowym Kala Pattar albo trochę dalej w bazie namiotowej pod Mount Everestem. Powrót jest tą samą drogą, jeżeli nie wybierzemy innego wariantu przez sąsiednie doliny. Trasa trekkingu jest nieoznakowana, ale zgubić się nie sposób.

Przebieg trasy. Dla praktycznie stu procent podróżujących w tym rejonie wędrówka rozpoczyna się w Lukli na 2850m n.p.m., a najniższy punkt na trekkingu to ok. 2560m n.p.m. (za Luklą). Gdy podczas podejścia do stolicy Sherpów – Namche Bazar (3440m n.p.m.) przekroczymy 3000m n.p.m., to już poniżej tej granicy nie zejdziemy. Za Namche możemy przejść główną ścieżką poniżej Khumjung lub przez samą miejscowość (3780m n.p.m., widoki na Thamserku 6608m n.p.m. i Kangtega (6782m n.p.m.). Za Khumjung można odbić w lewo na popularną trasę prowadzącą na Gokyo Ri (5360m n.p.m.) – punkt widokowy na Mount Everest (okolica oferuje też widoki na Cho Oyu (8201m n.p.m.), Gyachung Kang (7922m n.p.m.), Cholatse (6440m n.p.m.), Taboche (6501m n.p.m.) i jeziora Gokyo). Z Gokyo Ri można się dostać do głównego szlaku pod Everest przez największy nepalski lodowiec  Ngozumpa i przełęcz Cho La (5360m n.p.m.).

Idąc prosto z Khumjung dojdziemy do buddyjskiego klasztoru w Pangboche (3930m n.p.m.) i dalej w sąsiedztwie Ama Dablam (6812/6856m n.p.m.) do Pheriche (4270m n.p.m.). To ostatnia większa miejscowość na szlaku z niewielkim szpitalem. Z Pheriche możemy odbić w prawo do Chhukung (4730m n.p.m.) i wejść na trekkingowy Island Peak (6181m n.p.m.) pod południową ścianą Lhotse (8516m n.p.m.), która też widoczna jest z głównego szlaku. Po drodze na wysokości około 4642m n.p.m. mienimy tzw. czorten Kukuczki, symboliczny grób, upamiętniający polskich himalaistów, którzy zginęli na tej ścianie Lhotse: Jerzego Kukuczkę, Rafała Chołdę i Czesława Jakiela.

Z Chhukung możemy wrócić do Pheriche lub przejść do głównego szlaku przez przełęcz Kongma La (5520m n.p.m.), po drodze podziwiając Makalu 8481m n.p.m., Lhotse, Ama Dablam, a w końcowym odcinku do Lobuche (4910m n.p.m.), pokonując słynny lodowiec Khumbu. Po obu stronach Kongma La są szczyty trekkingowe Pokalde (5806m m.p.m.) i Kongma Tse (5820m n.p.m.), a z Lobuche startuje się na inny trekkingowy szczyt Lobuche East (6119m n.p.m.). Ważna informacja, w Nepalu na trekkingi, wejścia na szczyty trekkingowe i oczywiście wszelakie inne też – potrzeba pozwolenia, które w przypadku wspinaczek tanie nie jest.

Idąc główną trasą przez Pheriche dojdziemy do Dughla i Thokla Pass (4830m n.p.m.), za którą dochodzi ścieżka ze wspomnianej przełęczy Cho La. Dalej będzie Lobuche, Lobuche Pass (5110m n.p.m.) oraz przejście po rumowisku skalnym moreny czołowej lodowca Changri (po prawej stronie będzie lodowiec Khumbu). Ostatnią miejscowością na trasie jest Ghorak Shep (5140-5160m n.p.m.) - główny punkt startowy na Kala Pattar i do Everest Base Camp (bazy pod Everestem). Kala Pattar to nic innego jak ramię dobrze widocznej góry Pumori (7165m n.p.m.). Jest to kilka „pagórków”, ścieżka kończy się na jednym z nich, na skale z flagami modlitewnymi, na wysokości 5645m n.p.m. (najwyższy punkt trekkingu). Mamy stąd najsłynniejszy widok na Mount Everest, który jest na wyciągnięcie ręki, także na Nuptse 7861m n.p.m., Dried Lake 5297m n.p.m. oraz lodowiec Khumbu ze słynnym Ice Fall`em schodzącym z Everestu, którym biegnie jedna z głównych dróg na szczyt. Znajdujemy się w pobliżu granicy z Chinami (Tybet). Na Kala Pattar stratuje się o świcie i większość turystów następnie schodzi jak najniżej tego samego dnia, najlepiej do Pheriche. Nocleg na ponad 5000m i pobyt na tej wysokości, dla wielu jest ciężkim przeżyciem (mało tlenu, spowolnione ruchy, nienajlepsze samopoczucie). Jeżeli jednak ktoś się dobrze czuje i ma dobrą kondycję, może tego samego dnia dojść do Everest Base Camp (5360m n.p.m.) na lodowcu Khumbu naprzeciwko Ice Fall`a i na nocleg wrócić do Ghorak Shep. Ewentualnie Everest BC zostawić sobie na drugi dzień. Przy czym wiele firm trekkingowych robi albo Kala Pattar albo Everest BC lub dają wybór, ale w ich planie trekkingu nie ma dotarcia do obu tych miejsc. Tak naprawdę niemal wszyscy kończą trekking na Kala Pattar, a do Everest BC docierają nieliczni.

Do Lukli wracamy tą sama drogą, jeżeli nie wybraliśmy odbić do sąsiednich dolin (opisane odbicia to nie jedyne na trasie do Everest BC, ale najpopularniejsze). Trekking w rejon Everestu jest bardziej pofalowany niż wokół Annapurny, jest bardzo dobrze zagospodarowany, a w sezonie może być problem z noclegami jeżeli nie mamy rezerwacji (rozwiąże go posiadanie własnego namiotu i dobrego śpiwora). Śpiwór konieczny jest również gdy śpimy w lokalnych hotelikach.

●Trekking do Everest BC i na Kala Pattar – MAPA:

everest BC

Podsumowanie

Trekking pod Everest jest dużo bardziej wysokogórski od tego wokół Annapurny. Ogromne wrażenie robią najwyższe szczyty świata na wyciągnięcie ręki, sąsiedztwo dużych lodowców a nawet niewielki z nimi bezpośredni kontakt. Sam lot do Lukli dostarcza wrażeń. Trekking wokół Annapurny jest mniej górski, chociaż i tutaj na chwilę znajdziemy się na wysokościach podobnych jak pod Everestem, wyraźnie przekraczających 5000m n.p.m. Przy czym w rejonie Annapurny nisko położone doliny, lasy z egzotyczną roślinnością, tworzą zupełnie inny klimat trekkingu. Zahaczymy na nim o Tybet. Dla osób w gorszym zdrowiu, mniej sprawnych, plusem będzie łatwiejsza możliwość udzielenia pomocy w rejonie Annapurny oraz dużo niższe średnie wysokości. Aczkolwiek w Nepalu nie ma profesjonalnych służb ratunkowych jakie znamy w Europie i w razie wypadku mogą być znaczne problemy zarówno z udzieleniem pomocy jak i jakością usług medycznych. Nepal to jeden z najbiedniejszych krajów świata.

To tylko moje prywatne zdanie, ale trekking w rejon Everestu uważam za dużo atrakcyjniejszy niż wokół Annapurny, zresztą ten drugi jest według mnie zbyt monotonny i miejscami nawet nudnawy.

Dla osób, które nie mogą się zdecydować, jedyną słuszną radą jest przejście obu trekkingów.

Jeżeli komuś żaden z nich nie odpowiada, to Nepal oferuje wiele różnorodnych pieszych tras, w niższych i wyższych górach. Coraz większą popularność zyskują trekkingi wokół Manaslu, wokół Dhaulagiri i w górnym Mustangu.

Zapraszam również do galerii: GÓRY WYSOKIE oraz W POWIETRZU oraz do artykułu: Dla kogo są góry wysokie?

Na zdjęciach:

001-012) – Trekking do Bazy pod Mount Everestem 5360m n.p.m. i na punkt widokowy Kala Pattar 5642m n.p.m.

013-021) – Trekking wokół Annapurny.

PROJEKT 100 WULKANÓW – podsumowanie 9 lat

Realizację projektu rozpocząłem w roku 2006. Pierwszym wulkanem był wulkan Khorgo w Mongolii,  liczący około 2400m wysokości. Nie był to pierwszy zdobyty przeze mnie wulkan, ale wcześniej ich zdobywania nie traktowałem jako projekt.

Jego założenia są proste. Zdobycie 100 wulkanów, z których przynajmniej 50 to wulkany aktywne. Gdybym co roku zdobywał jeden, potrzebowałbym na to 100 lat, przy dwóch wulkanach rocznie, to ciągle lat 50. A więc zadanie nie jest łatwe, tym bardziej, że Europa w wulkany jest dosyć uboga, a nawet te co są, znajdują się daleko od Polski – w większości przypadków w pobliżu Ameryki Północnej, Afryki i Azji.

Obecnie projekt składa się z dwóch tabel. Pierwsza przedstawia listę zdobytych wulkanów. Druga, to lista innych miejsc wulkanicznych. Zaliczam tutaj między innymi: pola geotermalne, gejzery, pola lawowe, jaskinie lawowe, bardzo stare masywy wulkaniczne, które nie przypominają wulkanów, także wulkany aktywne, których nie mogłem zdobyć z powodu trwającej erupcji. Jeżeli przy zdobywaniu zaplanowanego wulkanu w jego masywie czy bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się inny wulkan, do tego bardzo łatwo i szybko dostępny, też trafia do tabeli nr 2. A to wszystko dlatego, gdyż tabela nr 1 ma być bardzo ambitną listą, a nie miejscem, gdzie wrzucam wszystko co można podpiąć pod wulkan. I do tego zróżnicowaną, dlatego staram się wybierać różnorodne regiony ze współczesnym wulkanizmem.

Kończy się rok 2014 i liczby projektu: 100 WULKANÓW przedstawiają się następująco. Zdobyłem dotąd 41 wulkanów (41% projektu) w tym 26 aktywnych (52%) oraz 53 inne miejsca wulkaniczne ujęte w tabeli nr 2. Najniższy wulkan miał około 200m n.p.m., najwyższy przekroczył 6000m n.p.m. Zdobywałem wulkany zlodowacone, pustynne, porośnięte dżunglą, czy też znajdujące się na samotnych wyspach. Z 65-ciu odwiedzonych dotąd krajów na 6-ciu kontynentachw celach wulkanicznych eksplorowałem 18 państw na 4 kontynentach (Ameryka Południowa i Północna, Azja, Europa).

Jak na 9 lat jest nieźle, średnio 4,55 wulkanu na rok. Nie zmienia to faktu, że o ile dane będzie mi dożyć tego momentu, zakończenie realizacji projektu będę świętował za kilkanaście lat.

Galeria WULKANY znajduje się: TUTAJ.

Galeria WULKANY 2 znajduje się: TUTAJ.

  • Na zdjęciach:
  • 01) Wulkan Bulusan 1565m (Filipiny),
  • 02) Wulkan Kazbek 5035m (Gruzja/Rosja),
  • 03) Wulkan Licancabur 5938m (Chile/Boliwia),
  • 04) Wulkan Tjarnargigur ok. 600m (Islandia),
  • 05) Wulkan Etna 3331m (Włochy),
  • 06) Wulkan Khorgo ok. 2400m (Mongolia),
  • 07) Wulkan Ararat 5135m (Turcja)
  • 08) Wulkan Copahue 2962m (Argentyna/Chile)
  • 09) Wulkan Lokon Tompuluan ok. 1300m (Indonezja)

Na wstępie chciałem bardzo podziękować za wsparcie wyprawy: ISLANDIA 2014, zrealizowanej w ramach projektu: 100 WULKANÓW - firmom:  Himal Sport - Jolanta Wielicka - dystrybutorowi marek: Scarpa (obuwie), Grivel (sprzęt wspinaczkowy) i Julbo (okulary) oraz Konsorcjum Fen dystrybutorowi GSP-ów marki Holux. Przy tak skomplikowanym i kosztownym projekcie udzielona pomoc była nieoceniona. Więcej informacji o partnerach projektu znajdziecie klikając w ich loga.  

Himal Sport ResizeFEN resizeholux resize

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 STATYSTYKI WYPRAWY ISLANDIA 2014:

Odwiedzone kraje:  Islandia i Dania

Liczba zdobytych wulkanów: 15  w tym 9 aktywnych (Reykjanes, Hekla, Eldfell, Helgafell, stożki wulkaniczne Magni i Módi w rejonie przełęczy Fimmvorduhals w masywie Eyjafjallajökull, Laki, Lakagigar(trzy kratery: Tjarnargigur i dwa szczelinowe), Kristinartindar, dwa kratery szczelinowe: Hljóðaklettar i Rauðhólar, Hrossaborg, Askja(kaldera z jeziorem) i krater Viti, Krafla z kraterem szczelinowym Leirhnjukur, Hverfjall (Hverfell), Ludentarborgir (pasmo kraterów szczelinowych), Ok (tarczowy), Brennisteinsalda (Torfajökull system); wysokości: 200-1501m n.p.m. + obserwacja kilkudziesięciu innych wulkanów, między innymi: Bárðarbunga, Kverkfjöll, Öraefajökull, Hofsjökull, Langjökull, Katla, Kerlingarfjöll, Snæfellsjökull, Eyjafjallajökull, Tungnafellsjökull, Tindfjallajökull, Torfajökull, Pórisjokull

Deniwelacja względna (pieszo): ok. 8500m pod górę (w dół tyle samo)

Liczba pokonanych kilometrów (wszystkimi środkami transportu i pieszo): ok. 11 500km (z czego 5050km w Islandii)

Liczba kilometrów pokonanych drogami: off roadowymi ok. 910km + szutrowymi ok. 580km

Skrajne współrzędne geograficzne osiągnięte na Islandii:

Na północ: ok. 66°10 stopni N – szerokości geograficznej północnej – Morze Grenlandzkie powyżej Husavik

Na południe: ok. 63°25 stopni N – szerokości geograficznej północnej – na Wyspie Heimaey (Atlantyk)

Na wschód: ok. 13°45 stopni  W – długości geograficznej zachodniej – Fiordy Wschodnie przy drodze nr 96

Na  zachód: ok. 23°60 stopni W – długości geograficznej zachodniej – na krańcu Półwyspu Snaefellsnes

wędrówki po lodowcach: Brattafonn, Myrdalsjokull, Sólheimajokull (część lodowca Myrdalsjókull), Kverkjokull (część Vatnajokull), w jaskini Lofthellir, Okjokull, niewielkie lodowce w masywie wulkanu Hekla oraz w rejonie przełęczy Fimmvorduhals + wędrówki po płatach wiecznego śniegu:  w masywie wulkanu Hekla, w rejonie przełęczy Fimmvorduhals, w rejonie wulkanu Askja, w interiorze w różnych miejscach + obserwacje lodowców, w szczególności: Öraefajökull (część Vatnajokull), Snæfellsjökull, czapa lodowa Hofsjökull, czapa lodowa Langjökull, czapa lodowa Eyjafjallajökull, czapa lodowa Myrdalsjókull, czapa lodowa Vatnajokull, Tungnafellsjökull, Tindfjallajökull, Torfajökull, Pórisjokull, Gigjokull (część Eyjafjallajokull), Skaftafellsjókull (część Vatnajokull), Morsarjokull (Vatnajokull), Skeidararjoull (Vatnajokull), Svinafellsjokull (Vatnajokull), Hutarjokull (Vatnajokull), Kviarjokull (Vatnajokull), Fjallsjokull (Vatnajokull), Mavabyggdarjokull (Vatnajokull), Breidamerkurjokull (Vatnajokull), Skalafellsjokull (Vatnajokull), Heinabergsjokull (Vatnajokull), Flaajokull (Vatnajokull), Dyngjujokull (Vatnajokull), lodowce na wschód od Egilsstadir, w kraterze wulkanu Ok, niewielkie lodowce w rejonie Landmannalaugar

Eksploracja jaskiń (wszystkie wulkaniczne): Lofthellir(zarazem lodowa), Vatnshellir(częściowo pod poziomem morza), groty bazaltowe w Hljódahlettar, nienazwana jaskinia koło wulkanu Laki, lodowcowy tunel w Kverkfjoll, Grjotagja, Storagja, groty w Dimmuborgir

Istotniejsze pustynie wulkaniczne: Myrdalssandur, Skeidararsandur, cały Interior, Odadahraun, Vikursandur, w rejonie Dettifoss

●Inne „obiekty” wulkaniczne: kilkadziesiąt pól lawowych, np.: w rejonie Laki, w rejonie Myvatn, w różnych częściach Interioru, Jarðbaðshólar, Laxádalslava, Hallmundarhraun, Laugahraun, Nordurnamshraun(wraz z wejściem na niewielki nienazwany wulkan); kilkadziesiąt rejonów skał wulkanicznych, np.: Godaland, Kattarhryggur, Dyrholaey, Reynisdrangur, Fjadrargljufur, Asbyrgi, Jökulsárgljúfur, Drekagil, Dimmuborgir, Hvitserkur, Pingvellir(Thingvellir, pęknięcie tektoniczne między Europą a Ameryką Północną), Blahnukur, Gerduberg, Lóndrangar, Malarrif, Svalþúfa,  Arnarstapi; pola geotermalne, m.in. Gunnuhver, Blue Lagoon, rejon Kverkfjoll i Askja, Leirhnjukur(wraz z pobliską elektrownią geotermalną), Hverir (Námaskarð) z termalną górą Namjafall, Jarobodin oraz rejon Myvatn, Reykhólar, Gejzer Strokkur i pole geotermalne w Geysir, Landmannalaugar, Stórihver, Deildartunguhver; pozostałe, m.in.: Skutustadagigar(kratery po wybuchu gazu przy jeziorze Myvatn), masyw wulkanu Snaeffellsjokull i góry Stapafell

Lodowe laguny: Jokulsarlon (w tym pochodzące z tej laguny lodowe skały pływające w pobliskim Atlantyku),  Fjallsarlon, Bredarlon, przed czołem lodowca Skaftafellsjókull (część Vatnajokull), przed czołem lodowca Sólheimajokull (część Myrdalsjókull)

Morza i oceany: Atlantyk, Morze Norweskie, Grenlandzkie i Bałtyckie(w Kopenhadze)

Fiordy i zatoki, m.in.: Selvogsgrunn, Faxaflói, Skerjafjordur, Dyrhólaós, Berufjordur, Breidalsvik, Stodvarfjordur, Faskrudsfjordur, Reydarfjordur, Seydisfjordur, Oxarfjordur, Skjalfandi, Eyjafjordur, Hóp, Hunafjordur, Hunaflói, Midfjordur, Hrutafjordur, Hvammsfjordur, Gilsfjordur, Kraksfjordur, Berufjordur, Breidafjordur, Porskafjordur, Djupifjordur, Kollafjordur, Kvigindisfjordur, Hvalfjörður, Breidavik.

Istotniejsze wodospady: Gulfoss, Seljalandsfoss, Skógafoss(także górna niewielka kaskada), Fagrifoss, Svartifoss, Dettifoss, Selfoss, Hafragilsfoss, Goðafoss, Hraunfossar,  Barnafoss,  Öxarárfoss, duży wodospad po lewej stronie w drodze na Magni i Módi, wodospady w kanionie Fjadrargljufur

Istotniejsze jeziora (w tym sztuczne): Pingavallavatn, Myvatn, Frostastadavatn, Askja, Pórisvatn, Blondulón, Hvitarvatn, Lagarfljot, Botnstjörn (w Asbyrgi), dwa jeziora kraterowe: Viti (koło Askji i Krafli) i jezioro w kraterze Tjarnargigar, Bredarlon, Fjallsarlon, Jokulsarlon, przed czołem lodowców Sólheimajokull i Skaftafellsjókull, termalne: Blue Lagoon i Jarobodin

Najważniejsze zabytki i miejsca historyczne: Reykjavik (islandzka stolica z parlamentem i budynkami rządowymi, tu Vikingowie założyli w 874 roku pierwszą osadę na wyspie); Akureyri (ważny ośrodek kulturalny i największe miasto poza regionem stołecznym); Wodospad Godafoss (jest ściśle związany z przyjęciem w 1000 roku chrześcijaństwa przez Islandczyków, po zatwierdzeniu tej decyzji przez islandzki parlament do wodospadu wrzucono drewniane posągi pogańskich bogów nordyckich); Pingeyrar (miejsce, gdzie zbierało się zgromadzenie ustawodawcze przecz część X i XI wieku); Pingvellir (miejsce gdzie zebrał się po raz pierwszy islandzki parlament  w 930 roku i zbierał się przez kilkaset lat, znajduje się na liście UNESCO wraz z parkiem narodowym o tej samej nazwie);  Reykholt (tutaj mieszkał w średniowieczu Snorri Sturluson, najważniejsza osoba w islandzkiej historii, poeta i polityk, jego zapisy starego języka nordyckiego oraz mitologii średniowiecznej Islandii są bezcenne); Seydisfjordur, Reykhólar, Olafsvik – przykłady tradycyjnych osad rybackich. Kopenhaga (duńska stolica z budynkami królewskimi, rządowymi, stare miasto, twierdza morska, wyspy, nadbrzeża, kanały, pomnik syrenki)

Odwiedzone miasta i większe miejscowości: Kopenhaga, Reykjavik, Akureyri, Vestmannaeyjar (na wyspie Heimaey), Vik, Hofn, Seydisfjordur, Reykjahlíð, Hvammstagi, Reykhólar, Akranes, Borgarnes, Olafsvik

Kąpiele termalne w: Blue Lagoon, Jarobodin (dwukrotnie), Landmannalaugar (termalna rzeka, staw, kaskady, źródła), Reykhólar, Husafell, Bustadir, Olafsvik

Liczba zapełnionych kart pamięci w GB: 119, ponad 12 000 zdjęć i filmów

Czas trwania wyprawy i skrajne daty: 24 dni, 28 lipiec – 20 sierpień 2014

Liczba uczestników: 4 (nie wszystkie elementy wyjazdu były realizowane w komplecie)

  • Na zdjęciach:
  • 1) W okolicy Landmannalaugar.
  • 2) Foka na atlantyckim wybrzeżu, półwysep Snæfellsjökull.
  • 3) Na południe od Akureyri.
  • 4) W masywie wulkanu Hekla.
  • 5) Interior – przed jednym z wielu przejazdów przez rzekę.
  • 6) Interior – ok. 900m, po jednym z sierpniowych opadów śniegu.
  • 7) Pomiędzy Myrdalsjókull a Eyjafjallajökull, lawa z erupcji 2010, miejscami ma ciągle 200°C.
  • 8) Widok z wulkanu Hrossaborg 377m na Interior. W kraterze Hrossabrog kręcono film Oblivion z Tomem Cruisem.
  • 9) Lawy z wulkanu Krafla.
  • 10) Jaskinia lodowo-wulkaniczna Lofthellir.
  • 11) Interior, lodowiec Kverkjokull (część Vatnajokull).
  • 12) W poszukiwaniu wielorybów na Morzu Grenlandzkim

Bardzo skrócony opis przebiegu wyprawy: Islandia 2014:

1) 28.07 – Późnym wieczorem wyjazd z Górnego Śląska do Warszawy.

2) 29.07 – przyjazd do Warszawy na lotnisko Okęcie (Chopina), skąd przelot do stolicy Danii: Kopenhagi, gdzie zwiedzanie przez około 7 godzin centrum miasta (m.in. deptaki (np. Stroget, Frederiksberggade i Kobmagergade), kanały (np. Christianshavn i Nyhavn), wyspy Stolsholmen i Christianshavn, place (m.in. Amalienborg, Ratuszowy, Gammeltorv, z fontanną Stork). Budynki rządowe, królewskie, uniwersyteckie, kościoły, teatry, opera, twierdza morska (Kastellet), kopenhaska syrenka (Den Lille Havfrue) i Gefion (fontanna). Wieczorem przelot z Kopenhagi do Keflavik na Islandii, skąd przejazd do stolicy: Reykjaviku, gdzie nocleg (hostel).

3) 30.07 – zwiedzanie Reykjaviku przez kilka godzin: downtown,  modernistyczny kościół Hallgrimskirkja, staw Tjórnin, Ratusz, Parlament (Alping), ulice artystyczne i handlowe Skólavordustigur i Laugavegur, budynek Höfði (miejsce spotkania Gorbaczowa i Reagana w 1986r.), port i nadbrzeże z efektowną halą widowiskową oraz pomnikiem Sólfar (Sun Voyager), Zatoki Faxaflói oraz Skerjafjordur. Odbiór samochodu terenowego, zakupy i dojazd do Blue Lagoon (kąpielisko termalne pośród pól lawowych niedaleko Keflavik, Półwysep Reykjanes). W drodze do kąpieliska zwiedzanie terenów rozległego aktywnego wulkanu szczelinowego Reykjanes wraz z polem geotermalnym Gunnuhver i zerknięcie na morskie klify Hafnaberg (Zatoka Selvogsgrunn) i pęknięcie pomiędzy płytami kontynentalnymi w Sandvik (pomiędzy Europą i Ameryką Północną.). Po kąpieli wyjazd w kierunku Hekli i dojazd do miasta Selfoss, gdzie nocleg (namiot, camping). Liczba przejechanych kilometrów wynajętym samochodem: 188 (w pozostałe dni liczba kilometrów dotyczy również tylko tych pokonanych wynajętym samochodem).

4) 31.07 – dojazd do ok. 900m (off road) w masywie aktywnego wulkanu Hekla, wejście na szczyt: 1491m (1501m - pomiar GPS), po drodze niewielkie lodowce, pola lawowe (temperatury 0-3°C, opad śniegu z deszczem). Przejazd do wodospadu Seljalandsfoss, skąd do Landeyjahofn, przeprawa promowa na wulkaniczną wyspę Heimaey, do miasta Vestmannaeyjar, na którego obrzeżach nocleg (namiot, camping). Liczba kilometrów: 220 (częściowo off road).

5) 01.08 – wejście na drzemiący wulkan Helgafell (227m) i aktywny wulkan Eldfell (200m, słynna erupcja z 1973r.), spacer po mieście Vestmannaeyjar, przeprawa promowa do Landeyjahofn. Przejazd częściowo drogą off roadową z przeprawami przez rzeki do schroniska Basar (ok. 250m) koło Pórsmork, gdzie nocleg, wcześniej spacer po okolicy (Godaland). Liczba kilometrów 51 (częściowo off road z przeprawami przez rzeki).

06) 02.08 – piesza wycieczka w rejon wulkanu-lodowca Eyjafjallajokull. Z Basar przez Godaland (wulkaniczne skały), wejście na stożki wulkaniczne Magni (1075m) i Módi (1040m), które powstały podczas erupcji wulkanu Eyjafjallajokull w 2010 roku (jedno z miejsc tamtej erupcji). Przejście przez pola lawowe i niewielkie lodowce (w tym Brattafonn, oraz fragmenty Myrdalsjokull) na przełęcz Fimmvorduhals (ok. 1050m, między lodowcami z wulkanami: Eyjafjallajokull oraz Myrdalsjokull (z aktywnym wulkanem Katla)). Temperatury 1-2°C, opady śniegu z deszczem. Dojście do schronisk: Fimmvorduskali (powyżej przełęczy) i Baldvinsskali (ok. 930m, za przełęczą, w kierunku Skógar). Powrót do Basar i dojazd wieczorem do Skógar pod wodospad Skógafoss, gdzie nocleg (namiot, pole namiotowe). Po drodze oglądanie jęzora lodowcowego Gigjokull (część Eyjafjallajokull). Liczba kilometrów: 65 (częściowo off road z przekraczaniem rzek).

07) 03.08 – pobyt w rejonie wodospadu Skógafoss (w tym górnego), lodowiec Sólheimajokull (część lodowca Myrdalsjókull), wulkaniczna plaża i wulkaniczne skały Dyrholaey (Zatoka Dyrhólaós) i Reynisdrangur, miejscowość Vik, wulkaniczna pustynia Myrdalssandur , kanion Fjadrargljufur, którego dnem płynie rzeka Fjadra, przejazd do Kirkjubaejarklautur, (namiot, pole namiotowe). Liczba kilometrów: 141 (w niewielkiej ilości drogi szutrowe).

08) 04.08 – dojazd do drogi F206, którą do wodospadu Fagrifoss (Beautiful Fall) i aktywnego wulkanu Laki (818m, panorama m.in. na lodowiec Vatnajokull), pasmo kraterów szczelinowych Lakagigar (25km długości, 135 kraterów), eksploracja dwóch z nich, nienazwanej jaskini wulkanicznej, pól lawowych, oraz krateru z jeziorem Tjarnargigar. Powrót drogami off roadowymi F206 i F207 (na obu przekraczanie rzek). Następnie przejazd „jedynką” (droga nr 1, Ring Road) do Nupsstadur farm - kościółek pokryty strzechą i na pustynię wulkaniczną Skeidararsandur z panoramą na lodowiec Skeidararjokull. Obserwacje fragmentów mostu zniszczonego przez jokulhlaup w 1996r. (powódź na skutek erupcji wulkanu Grimsvotn pod lodowcem Vatnajokull). Dojazd do Skaftafell, gdzie nocleg (namiot, pole namiotowe). Liczba kilometrów: 215 (częściowo off road z przekraczaniem rzek).

09) 05.08 – piesza wycieczka w rejonie Skaftafell, tzw. Skaftafellsheidi loop, obejmującą kilka wodospadów w tym otoczony bazaltowymi organami Svertifoss(Svartifoss), punkt widokowy Sjónarnipa i rejon lodowca Skaftafellsjókull (część Vatnajokull), wejście na stary wulkan Kristinartindar 1126m oraz obserwacje lodowców, górnej partii Vatnajokull, jego części: Morsarjokull i Skeidararjokull oraz pustyni Skeidararsandur. Przejazd do Hof, gdzie zabytkowy kościółek kryty darnią i do punktu widokowego Hofsnes. Obserwacje jęzorów lodowcowych Svinafellsjokull i Kviarjokull a następnie lagun lodowych: Bredarlon, Fjallsarlon i Jokulsarlon  - wraz z obserwacją fok i lodowych skał w Atlantyku. Dojazd na nocleg późnym wieczorem do Jadar (ok. kilometr przed Vagnsstadir), gdzie nocleg (namiot, pole namiotowe). Liczba kilometrów: 100 (w niewielkiej ilości drogi szutrowe).

10) 06.08 – przyjazd do Hofn, gdzie krótki pobyt, za miastem tunel Almannaskarðsgöng (1300m), następnie jazda wzdłuż Fiordów Wschodnich (m.in. Berufjordur, Breidalsvik, Stodvarfjordur, Faskrudsfjordur, Reydarfjordur), widok na piramidalną górę Bulandstindur (za miejscowością Djupivogur), tunel Fáskrúðsfjarðargöng (5850m) na drodze nr 96, dojazd do miasta Fljósdalsherad nad jeziorem Lagarfljot, skąd górską drogą przejazd do Seydisfjordur nad fiord o tej samej nazwie. Po krótkim postoju powrót do „jedynki” i jazda w kierunku Dettifoss, między innymi przez rejon wulkanów i pustyni wulkanicznej, dojazd wieczorem do Grimsstadir, gdzie nocleg (pensjonat). Liczba kilometrów: 520 (w niewielkiej ilości drogi szutrowe).

11) 07.08 – wyjazd nad wodospad Dettifoss (na rzece Jökulsá á Fjöllum) drogą nr 864 (wariant wschodni), a także wodospady Selfoss i Hafragilsfoss, dojazd do kanionu Asbyrgi i jeziora Botnstjörn (okolice Zatoki Oxarfjordur), skąd drogą nr 862 do kraterów szczelinowych Raudhólar (Red Hills) i Hljódahlettar (Echoing Rocks), gdzie też skały i groty bazaltowe, następnie ponownie Dettifoss (wariant zachodni) i krater Hrossaborg 377m. Dojazd do Modrudalur, gdzie nocleg (namiot, pole namiotowe). Liczba kilometrów: 190 (częściowo szutry i w niewielkim zakresie off road).

12) 08.08 – przejazd przez pola lawowe i pustynie wulkaniczne drogami off roadowymi z przekraczaniem rzek do  kanionu Drekagil (Dragon Canyon). Następnie wjazd na wysokość 1100m (1-3°C, opad śniegu z deszczem) i przejście przez pola śnieżne i lawowe do jeziora w kalderze - Oskjuvatn (220m głęb.) – część aktywnego wulkanu Askja, oraz nad krater Viti z termalnymi wodami. Następnie przejazd m.in. off roadową drogą F902 do Kverkfjoll (ok. 2°C), gdzie nocleg w schronisku Sigurdarskali (ok. 850m n.p.m.). Liczba kilometrów: 166 (off road z przekraczaniem rzek).

13) 09.08 – dojazd i podejście w rejon jaskiń lodowych Kverkfjoll, przejście pod tunelem lodowym (powstałym w wyniku działalności pola geotermalnego), potem eksploracja lodowca Kverkjokull (część Vatnajokull) wraz ze szczelinami do wysokości 1250m n.p.m. (opad śniegu z deszczem, temperatura od minus 0,5°C do plus  1°C). Pustynie lodowe i wulkaniczne, rejon wulkanów Bardarbunga, Kverkfjoll i Grimsvotn. Spacer wzdłuż lodowcowej rzeki Volga i obserwacje lodowca Dyngjujokull (część Vatnajokull). Powrót do schroniska Sigurdarskali, gdzie nocleg. Liczba kilometrów: 9 (off road).

14) 10.08 – rano przejazd do „jedynki” między innymi drogą off radową F903 przez rezerwat Hvannalindir (przekraczanie rzek) i kolejnymi drogami off roadowymi (np. F910) w wulkanicznej scenerii z przekraczaniem rzek. Dojazd do elektrowni geotermalnej Krafla i do pobliskiego krateru-jeziora Viti,  piesza wędrówka do pola geotermalnego i krateru Leirhnjukur – to część aktywnego wulkanu-kaldery Krafla. Następnie pobyt na polu geotermalnym Hverir (Hveraron, Námaskarð) i wejście na geotermalną górę Namjafall 485m. Dojazd do miejscowości Reykjahlíð nad jeziorem Myvatn, gdzie nocleg (namiot, pole namiotowe). Wieczorem wycieczka na pobliskie kąpielisko termalne Jarobodin (mniejsza wersja Blue Lagoon). Liczba kilometrów: 228 (częściowo off road z przekraczaniem rzek).

15) 11.08 – z Reykjahlíð dojazd do Grjotagja – pęknięcie tektoniczne pomiędzy Europą i Ameryką Północną oraz jaskinia wulkaniczna z termalnym stawem, krater wulkanu Hverfell (Hferfjall, ok. 453m – pomiar GPS), później przejazd do pasma kraterów szczelinowych Ludentarborgir (off road nie numerowaną drogą z przejazdem przez mały staw), przejście przez pola lawowe oraz kratery szczelinowe do jaskini wulkaniczno-lodowej Lofthellir (Lofthellar, z przed 3500 lat, rejon Laxádalslava i Odadahraun), której eksploracja, powrót przez pola lawowe do Ludentarborgir i przejazd między innymi w pobliżu krateru Ludent pod wulkan Hverfell, skąd do Dimmuborgir – pole lawowe z pionowymi skałami i jaskiniami. Następnie przejazd do pęknięcia tektonicznego Storagja (też niewielka jaskinia lawowa i niewielki staw termalny). Powrót do Reykjahlíð, gdzie nocleg (namiot, pole namiotowe). Odwiedziny termalnego kąpieliska Jarobodin. Liczba kilometrów: 42 (częściowo off road z jednym „elementem” wodnym).

16) 12.08 – objazd jeziora Myvatn z postojami koło pseudokraterów Skutustadagigar oraz w rezerwacie ptactwa wodnego. Dojazd do Husavik, gdzie Muzeum Wielorybów, spacer po mieście oraz 4 godzinny rejs żaglowcem po Morzu Grenlandzkim (Zatoka Skjalfandi) z obserwacją maskonurów (żyjących na wyspie Lundey), wielorybów i delfinów. Potem przejazd do wodospadu Godafoss i północnej stolicy: Akureyri nad zatoką Eyjafjordur, gdzie spacer. Nocleg w ośrodku młodzieżowym Hunaver za miastem Varmahlid. Liczba kilometrów: 340 (częściowo po szutrze).

17) 13.08  – wyjazd rano i dojazd do historycznego kościółka Pingeyrar (zbierał się w nim parlament (thing)), dalej do samotnej  wulkanicznej skały w morzu: Hvitserkur (15m wysokości), objazd półwyspu Vatnsnes w sąsiedztwie Morza Grenlandzkiego (zatoki: Hóp, Hunafjordur, Hunaflói, Midfjordur). Poszukiwanie fok, dojazd do Hvammstangi (centrum fok islandzkich). Przejazd wzdłuż Zatoki Hrutafjordur i  wjazd na teren Fiordów Zachodnich. Przejazdy przez półwyspy (m.in. Skardsstrond) i w sąsiedztwie fiordów (Hvammsfjordur, Gilsfjordur, Kraksfjordur, Berufjordur), by dojechać do Reykhólar na półwyspie Reykjanesfjall, gdzie termalne źródła, port, miejsca obserwacji ptaków i liczne skalne wyspy w zatoce Breidafjordur oraz w sąsiednich. Liczba kilometrów: 323 (częściowo po szutrze).

18) 14.08 – zwiedzanie lokalnego muzeum w Reykhólar i wycieczka po półwyspie Reykjanesfjall, obserwacje Fiordów Zachodnich (m.in. fiordów: Breida, Porska, Djupi, Kolla i Kvigindis). Wzdłuż fiordów dojazd do „jedynki”, po drodze oglądanie domu krytego strzechą i niewielkiego źródła termalnego. Przejazd do wodospadu Hraunfossar i Barnafoss(Bjarnafoss), spacer po polu lawowym Hallmundarhraun. Dojazd do Husafell, gdzie pobyt na termalnym kąpielisku i nocleg (domek na campingu). Liczba kilometrów: 225 (w niewielkiej ilości drogi szutrowe).

19) 15.08 – wejście częściowo po lodowcu i płatach śniegu na wulkan tarczowy Ok (1192m – pomiar GPS), obserwacja lodowca w kraterze wulkanu i zanikającego lodowca Okjokull na jego zboczach. Następnie przejazd off roadową drogą Kandidalur pomiędzy wulkanem Ok a lodowcami i wulkanami Langjokull i Pórisjokull. Jazda do Pingvellir (Thingvellir, na liście UNESCO) - granica między płytami kontynentalnymi (pęknięcie tektoniczne: Europa – Ameryka Północna) oraz największe jezioro Islandii Pingavallavatn, także miejsce gdzie zebrał się po raz pierwszy islandzki parlament  w 930 roku (i zbierał się przez kilkaset lat) oraz spacer do wodospadu Öxarárfoss. Nocleg w osadzie Bustadir przy drodze do Geysir (w wynajętym domu). Liczba kilometrów: 116 (częściowo off road i szutry).

20) 16.08 – dojazd do Geysir, gdzie zwiedzanie pola geotermalnego z gejzerem Strokkur i kilkoma uśpionymi gejzerami (m.in. Geysir), przejazd do wodospadu Gulfoss, skąd między innymi drogami szutrowymi i off roadowymi do Landmannalaugar  (Landmannakangar, ok. 600m) – pole geotermalne z wydajnymi źródłami geotermalnymi, kąpiel w rzece termalnej (teren termalny Stórihver), wulkany: aktywny Brennisteinsalda (Torfajökull system) 855m i nienazwany wulkan oraz nieaktywny z kraterem przy polu lawowym Nordurnamshraun, pole lawy obsydianowej Laugahraun, kolorowe skały wulkaniczne Blahnukur oraz Jezioro Frostastadavatn. Dojazd do drogi F26-Sprengisandur (najsłynniejszej drogi off roadowej Islandii, północ-południe) i wjazd w Interior. Jazda przez pustynie wulkaniczne, pola lawowe, pomiędzy wulkanami i lodowcami. Huraganowy wiatr, temperatury 0-3°C, wysokości do ponad 800m. Jeziora przy trasie np. Pórisvatn. Nocleg w schronisku Nyidalur (ok. 670m) w rejonie: Hofsjokull (lodowiec i wulkan), Vatnajokull (lodowiec), Tungnafellsjokull lodowiec i wulkan), Bardarbunga (wulkan pod lodowcem Vatnajokull znajdujący się w okresie wzmożonej aktywności i rozpoczynającej się erupcji). W związku z aktywnością wulkanu Bardarbunga droga F26 została niewiele później zamknięta. Liczba kilometrów: 312 (w znacznej mierze off road z przekraczaniem rzek oraz szutry).

21) 17.08 – z Nyidalur dalsza jazda pośród pustyń wulkanicznych na północ drogami off roadowymi: F26, następnie F881 i F821 i dalej dojazd do Akureyri (po niewielkim nocnym opadzie śniegu, jazda po nim, temperatura 0°C, wysokości do ponad 900m, przekraczanie rzek). Przejazd „jedynką” do Varmahlid i zjazd na drogę 35, zmieniającą się na F35. Przejazd przez Interior (do ponad 700m wys.) – pustynie wulkaniczne, sztuczne jeziora (Blondulón, Hvitarvatn), elektrownie wodne, widoki na lodowce: Hofsjokull i Langjokull. Następnie przejazd koło wodospadu Gulfoss, oraz do Geysir, gdzie krótki pobyt i dalej koło Pingvellir. Dojazd do Reykjaviku, oddanie samochodu, nocleg w hostelu. Liczba kilometrów: 572 (w znacznej mierze off road z przekraczaniem rzek oraz szutry).

22) 18.08 – wypożyczenie małego samochodu osobowego i jazda „jedynką” na północ. Przejazd tunelem Hvalfjörður pod zatoką o tej samej nazwie (5770m dł., do 165m pod lustrem wody). Dojazd do Akranes gdzie zabytkowa latarnia morska i dalej przez Borgarnes na półwysep Snaefellsnes. Oglądanie 14-metrowych słupów bazaltowych koło Gerduberg, oraz fok w naturalnym środowisku w Ytritunga, pobyt nad zatoką Faxaflói i widoki na najdalej wysunięty na zachód islandzki lodowiec (i wulkan zarazem) Snaefellsjokull 1446m (tutaj rozgrywa się akcja książki Juliusza Verne „Podróż do wnętrza ziemi”, 1864r.). Dojazd do Ólafsvik, spacer po porcie, kąpiel w basenach termalnych i nocleg (namiot, pole namiotowe). Liczba kilometrów  pokonanych samochodem: 269 (w niewielkim zakresie drogi szutrowe).

23) 19.08 – spacer po Ólafsvik, w tym nad zatoką Breidarfjordur, przejazd drogą nr 574 wzdłuż zachodniego krańca półwyspu Snaefellsnes u podnóża Snaeffellsjokull. Latarnia morska w Malarrif, wulkaniczne klifowe wybrzeże, wulkaniczne plaże – Malarrif i Svalþúfa, wulkaniczne skały będącą pozostałością starego krateru – Lóndrangar i Svalþúfa oraz pola lawowe. Jaskinia wulkaniczna Vatnshellir powstała w wyniku erupcji pobliskiego wulkanu 6000-8000 lat temu. Trasa ma ok. 200m i schodzi 35m pod powierzchnię, a więc także poniżej poziomu pobliskiego oceanu. Następnie przejazd do Arnarstapi (stąd bohaterowie książki Juliusza Verne ruszyli na wulkan, by znaleźć drogę do wnętrza ziemi), gdzie klifowe wybrzeże z efektownymi bazaltowymi słupami (Atlantyk i Zatoka Breidavik). Podjazd do ok. 750m w rejon wulkanu Snaeffellsjokull i góry-piramidy Stapafell (526m). Opuszczenie półwyspu i dojazd do potężnych termalnych źródeł Deildartunguhver oraz Reykholt (tutaj mieszkał w średniowieczu Snorri Sturluson najważniejsza osoba w islandzkiej historii, poeta i polityk, jego zapisy starego języka nordyckiego oraz mitologii średniowiecznej Islandii są bezcenne). Powrót drogą nr 50 do „jedynki” i do Reykjaviku z tunelem podmorskim po drodze. Oddanie samochodu, spacer po Reykjaviku, nocleg w hostelu. Liczba kilometrów  pokonanych samochodem: 342 (w niewielkim zakresie drogi off roadowe i szutrowe).

24) 20.08 – przejazd z Reykjaviku na lotnisko w Keflavik, skąd samolotem do Kopenhagi. Po kilkugodzinnym postoju przelot do Warszawy (Okęcie). Powrót późnym wieczorem na Górny Śląsk.

 

  • Na zdjęciach:
  • 1) Przed schroniskiem Nyidalur przy drodze F26 w Interiorze w okolicy wulkanu Bardarbunga.
  • 2) Na polu namiotowym koło wodospadu Skógafoss.
  • 3) Wieloryb Humbak na Morzu Grenlandzkim.
  • 4) Pomiędzy stożkami wulkanicznymi Magni Módi powstałymi w 2010r. w wyniku erupcji wulkanu Eyjafjallajokull.
  • 5) Szczelina lodowcowa w lodowcu Kverkjokull (część Vatnajokull).
  • 6)  Wulkaniczna plaża i skały: Dyrholaey.
  • 7) Kanion Fjadrargljufur.
  • 8) Kościółek w Hof.
  • 9) Restauracja w Modrudalur.
  • 10) Panorama północnej Islandii koło Blonduos.
  • 11) Masyw wulkanu tarczowego Ok.
  • 12) Dziki islandzki Interior. 
Strona 1 z 49

box na sierpien

BOX1

stopka plecak

LogoStopka

stopka plecak

Strona używa informacji zapisanych za pomocą… plików cookies w celu dostosowania do indywidualnych potrzeb użytkowników. Jeżeli tego nie akceptujesz zmień ustawienia przeglądarki dotyczą…ce cookies. Więcej informacji można znaleźć‡ w naszej Polityce prywatności.