Testy i Porady

Testy i Porady

Mont Blanc, Kazbek czy Elbrus na początek?

Wiele osób każdego roku zadaje sobie to pytanie, chcąc rozpocząć przygodę z górami wysokimi. Spróbuję pomóc w odpowiedzi, bazując na własnych doświadczeniach. W tym artykule krótka charakterystyka każdej góry, w trzech następnych rozszerzę temat.


MONT BLANC 4810m (francuska droga klasyczna) kontra Kazbek i Elbrus


GŁÓWNY SEZON WSPINACZKOWY: czerwiec – wrzesień
DENIWELACJA WZGLĘDNA – pieszo: z Les Houches – Camping Bellevue 980m n.p.m.: ok. 3830m (największa z całej trójki, dodatkowych podejść i zejść na trasie jest ok. 75m), wykorzystując kolejkę Bellevue (Les Houches): ok. 3010m a tramwaj Mont Blanc z Saint-Gervais-les-Bains, ok. 2430m.
NAJWIĘKSZE ZAGROŻENIE: wąskie odcinki graniowe
ZWYCZAJOWY CZAS WEJŚCIA: nie krótszy niż 4 dni
- zdecydowanie najtrudniejsza góra z całej trójki
- najniższa z całej trójki (nieduże do umiarkowanego zagrożenie chorobą wysokogórską)
- najlepiej z całej trójki zorganizowane służby ratownicze
- minimalny potrzebny sprzęt wspinaczkowy: raki, czekan, kask / uprząż biodrowa, dwa karabinki zakręcane, dwie średniej długości taśmy gdy zamierzamy się wpinać w stalowe liny na grani prowadzącej do Goutera / dodatkowo lina, gdy zamierzamy iść w zespole wspinaczkowym
- trudna, wąska, eksponowana i zlodowacona grań o śmiertelnym zagrożeniu od ok. 4400m do wierzchołka, umiarkowanie trudny krótki lodowcowy odcinek graniowy pomiędzy schroniskami Stary Gouter a Nowy Gouter (ok. 3830-3850m), umiarkowanie trudna skalna grań ze sztucznymi ułatwieniami na odcinku ok. 3300-3800m (Tete Rousse – Gouter), łatwa skalna grań z kilkoma sztucznymi ubezpieczeniami przed schroniskiem Tete Rousse 3167m.
- umiarkowane (wbrew legendom) zagrożenie spadającymi kamieniami na Wielkim Kuluarze, niewielkie na grani pomiędzy Tete Rousse a Gouterem, niewielkie na końcowej grani przed schroniskiem Tete Rousse i w górnych partiach niewielkiego lodowca o tej samej nazwie
- duże ilości zmrożonego śniegu lub duże jego opady mogą znacznie zwiększyć trudności techniczne na odcinku w rejonie Wielkiego Kuluaru, oraz na końcowym odcinku przed Tete Rousse
- małe zagrożenie szczelinami lodowcowymi (zwykle trzy-pięć wąskich szczelin ze stabilnymi mostami śnieżnymi i jedna większa pod szczytem)
- podczas złej widoczności łatwo się zgubić na odcinku Gouter – Vallot (a w okolicy duże szczeliny, seraki, urwiska)
- można zgubić w nocy ścieżkę na grani pomiędzy Tete Rousse a Gouterem (a po bokach są kuluary z których spadają kamienie, duże nachylenie stoków)
- silny wiatr może stanowić śmiertelne zagrożenie na odcinkach graniowych, zwłaszcza powyżej 3800m
- po znacznych opadach śniegu zdradliwe nawisy śnieżne na fragmentach grani powyżej 4400m 
- realne zagrożenie lawinowe pomiędzy 3000 a 3800m i niewielkie do 4300m - po dużych opadach śniegu lub w przypadku dużych ilości śniegu, który nie jest związany z podłożem. Na początku sezonu zagrożenie lawinowe może występować już od torowiska tramwaju w okolicach 2000m n.p.m. Znacznie większe niebezpieczeństwo lawin (gdy panują warunki zimowe) istnieje jeśli wybierzemy inne warianty – niż klasyczny - dojścia do schroniska Tete Rousse.
- spore trudności techniczne lepiej pokonywać w grupie będąc związanym liną, ale pod warunkiem, że wszyscy mają doświadczenie i umiejętności prawidłowej reakcji w razie upadku jednej z osób na eksponowanych odcinkach. Jeśli nie, z niedoświadczonymi lepiej liną się nie wiązać.


KAZBEK 5033m (klasyczna droga od strony gruzińskiej) kontra Mont Blanc i Elbrus


GŁÓWNY SEZON WSPINACZKOWY: czerwiec – wrzesień
DENIWELACJA WZGLĘDNA – pieszo: z Kazbegi (Stepancminda) ok. 1730m n.p.m.: ok. 3300m, a dojeżdżając autem w rejon kościółka Cminda Sameba ok. 2880m. Dodatkowych podejść i zejść na trasie jest ok. 100m
NAJWIĘKSZE ZAGROŻENIE: szczeliny lodowcowe
ZWYCZAJOWY CZAS WEJŚCIA: nie krótszy niż 4 dni
- dużo łatwiejszy od Mont Blanc, ale drugi pod względem trudności szczyt z trójki
- znaczne zagrożenie szczelinami lodowcowymi (sytuacja ulega zmianie każdego roku). Zwykle do pokonania jest około 10 szczelin (nieraz niewidocznych), wąskich lub z mostami śnieżnymi, zazwyczaj 1-3 wąskie należy przeskoczyć. Gdy ścieżka jest zasypana świeżym śniegiem albo gdy na lodowiec Gergeti wejdzie się wcześniej niż zwyczajowo, do pokonania może być nawet do 30 szczelin, niektóre szerokie, bez mostów śnieżnych albo z niestabilnymi
- nieduże zagrożenie spadającymi kamieniami (o ile trzymamy się z daleka od skalnych ścian) – idąc skrajem lodowca Gergeti
- brak graniowych odcinków i ryzyka upadku w przepaść
- podczas złej widoczności łatwo się zgubić na całym odcinku pomiędzy Bethlemi a wierzchołkiem, zwłaszcza w rejonie lodowego plateau. W takich warunkach trawers lodowca Gegreti przed Bethlemi staje się znacznie bardziej niebezpieczny, bo łatwo pomylić trasę i znaleźć w terenie ze szczelinami lodowcowymi
- łatwo się zgubić w nocy w tzw. labiryncie skalno-lodowym pomiędzy Bethlemi Hut a lodowym plateau lodowca Gegreti
- stromy odcinek przed wierzchołkiem, ale w sezonie ścieżka tak jest poprowadzona, że nie stwarza on większych trudności, a nachylenie na wejściu dochodzi do ok. 40 stopni
- najtrudniejsza orientacyjnie trasa z całej trójki, zwłaszcza na odcinku Bethlemi Hut ok. 3650m – Lodowe Plateau na blisko 4200m
- dzięki akcji polskich ratowników „Bezpieczny Kazbek”, nie jest on pozbawiony górskich służb ratowniczych (gruzińskie nie istnieją, a Polacy nie wiadomo jak długo będą działać)
- niewielkie zagrożenie lawinowe na niektórych odcinkach ścieżki powyżej Bethlemi Hut i na końcowym podejściu na wierzchołek - po dużych opadach śniegu lub w przypadku dużych ilości śniegu, który nie jest związany z podłożem
- minimalny potrzebny sprzęt wspinaczkowy: raki, czekan, lina, kask, uprząż biodrowa, dwa karabinki zakręcane, dwie średniej długości taśmy
- ze względu na lodowiec ze szczelinami pomiędzy ok. 4100-4500m, samotne wejście jest niebezpieczne
- umiarkowane zagrożenie chorobą wysokogórską


ELBRUS ZACHODNI 5642m (klasyczna droga z Azau, Rosja) kontra Kazbek i Mont Blanc


GŁÓWNY SEZON: czerwiec – wrzesień
DENIWELACJA WZGLĘDNA – pieszo: z Azau ok. 2360m n.p.m.: ok. 3280m, wykorzystując kolejki linowe ok. 1920m, a kolejki + ratrak ok. 900m. Dodatkowych podejść i zejść nie ma.
NAJWIĘKSZE ZAGROŻENIE: wysokość
ZWYCZAJOWY CZAS WEJŚCIA: nie krótszy niż 5 dni
- najwyższy z całej trójki
- najłatwiejszy z całej trójki, brak elementów technicznych
- minimalne zagrożenie szczelinami lodowcowymi (zwykle kilka wąskich nie stanowiących zagrożenia)
- brak zagrożenia spadającymi kamieniami
- najzimniejsza góra z całej trójki (nawet w lecie o poranku w górnych partiach często minus kilkanaście stopni Celsjusza)
- podczas złej widoczności można się zgubić pomiędzy wysokością 4700m a wierzchołkami
- brak graniowych odcinków i ryzyka upadku w przepaść
- istnieją służby ratownicze
- najlepiej obok Mont Blanc zagospodarowany turystycznie
- minimalny potrzebny sprzęt wspinaczkowy: raki
- można całkiem bezpiecznie wejść samotnie
- umiarkowane zagrożenie chorobą wysokogórską, lecz z za krótką aklimatyzacją albo wykorzystując ułatwienia transportowe znacznie wzrasta
- minimalne zagrożenie lawinowe w rejonie trawersu wierzchołka Wschodniego i na ostatecznym podejściu na wierzchołek Zachodni - po dużych opadach śniegu lub w przypadku dużych ilości śniegu, który nie jest związany z podłożem

PODSUMOWANIE:


Jeśli chcemy się zmierzyć tylko z wysokością, najlepszy będzie Elbrus.


Jeśli chcemy się zmierzyć przede wszystkim z trudnościami technicznymi, najlepszy będzie Mont Blanc, ale na początek może być za trudny.


Jeśli chcemy zmierzyć się z wysokością, poruszaniem w stromym terenie oraz po lodowcu z realnym zagrożeniem szczelinami lodowcowymi, najlepszy będzie Kazbek.


Innymi słowy, najbardziej urozmaicony górsko jest właśnie Kazbek przy jednoczesnym umiarkowanym stopniu trudności.

NA ZDJĘCIACH: 1-7 Mont Blanc, 8-14 Kazbek, 15-21 Elbrus.


nationalgeographic-box.jpg
red-bull-225x150.jpg
tokfm-box.jpg
iexpert-225x150px.png

Reklama

Search